نتانیاهو در مجمع عمومی سازمان ملل، پیجری را بالا گرفت و به سالنی نشان داد که نیمه‌خالی بود. او با این حرکت، نه یک عملیات را روایت کرد، که یک کارنامه انتخاباتی را به نمایش گذاشت. انفجار پیجرهای حزب‌الله، شهریور ۱۴۰۳ رخ داد، و او پس از آن دو بار از همین تریبون سخن گفته بود. پس چرا اکنون، پس از یک سال، دوباره به آن بازگشت؟ پاسخ در تقویم سیاسی رژیم صهیونیستی نهفته است. انتخابات آبان‌ماه نزدیک است و در آن سرزمین، «کشتن بیشتر» به یک «امتیاز رقابتی» تبدیل شده. نامزدها با آمار کشته‌ها با هم مسابقه می‌دهند، نه با برنامه‌های اقتصادی یا اجتماعی. نمایش پیجر، یک معنای دیگر هم داشت. نتانیاهو آن را به سالنی نشان داد که نیمه‌خالی بود. این خالی‌بودن، تصادفی نبود. نمایندگان بسیاری از کشورها، در اعتراض به جنایات رژیم صهیونیستی، جلسه را ترک کرده بودند. آنان که ماندند، یا متحدان سنتی بودند، یا ناظرانی که به تماشای یک نمایش تلخ نشسته بودند. پیجر در دست نتانیاهو، به یک نماد تبدیل شد: نماد رژیمی که تنها دستاوردش، انفجار و ترور است و در عرصه جهانی، جز انزوا چیزی به دست نیاورده. این انزوا، در سالن خالی سازمان ملل به وضوح دیده می‌شد. رژیمی که روزگاری با لابی‌های قدرتمند، افکار عمومی غرب را مدیریت می‌کرد، امروز برای اثبات خود، به یک پیجر کهنه متوسل می‌شود. این، نشانه افول است. نشانه آنکه ابزارهای قدیمی دیگر کار نمی‌کنند و رژیم برای بقای سیاسی خود، به نمایش‌های نمادین پناه برده است. و اما پیامی که نتانیاهو ناخواسته مخابره کرد، برای جبهه مقاومت روشن‌تر از هر بیانیه‌ای بود: رژیمی که برای پیروزی انتخاباتی به شمارش کشته‌ها نیاز دارد، دیگر در میدان، پیروزی واقعی ندارد.