ایرج‌میرزا با نگاه تعلیمی‌اش، گل‌گلاب با شکوه حماسی‌اش، یمینی شریف با ندای مهربانانه‌اش و شعبانی با زبان کودکانه‌اش، همگی در یک هدف مشترک بوده‌اند: ساختنِ «ایرانِ فردا به دستِ کوکان ایران».